فردا آخرین قسمت سریال "وضعیت سفید" پخش خواهد شد.
"وضعیت سفید" تاریخ سینمای ایران (دقت کنید؛ وضعیت سینمای ایران نه صداوسیمای ایران!!) را به دو پاره تقسیم کرد:
تاریخ سینمای ایران  در پیش از وضعیت سفید
تاریخ سینمای ایران پس از وضعیت سفید
به عنوان یک فیلمنامه نویس هر روز که از پخش این سریال می گذشت بیشتر کوچک می شدم. اعتراف می کنم که دیگر نمی توانم بگویم همه چیز یک فیلم، فیلمنامه قوی است.
هم صنفهای من می دانند که ما جادوگرانی بودیم که به راحتی از راشهای شلخته یک کارگردان پرمدعا می توانستیم به مدد فیلمنامه قوی که از ذهن ما می گذشت و بر قلم ما جاری می گشت؛ فیلمی شایسته را بیرون بیاوریم و حتی فیلم را پای تدوین از انبوه راشهای به ظاهر بی نظم و غیر منطقی استخراج کنیم.
این رویه تا پیش از وضعیت سفید بود. این سریال پایانی بود بر این اندیشه در ایران. در این فیلم، فیلمنامه جزء کوچکی از دستگاه عظیم سریال و بهتر است بگویم فیلم سینمایی بود.
تمام نماها و شاتها سرشار بود از فکر و اندیشه. از طراحی صحنه و دکور که به جزئیات دقت کرده بود تا جلوه های ویژه تا آهنگ سازی و صدابرداری و صدا گذاری و طراحی گریم و اجرای گریم و.... لبریز از خلاقیت بود.
قدرت و نمود میزانسن را تا به حال نتوانسته بودم ببینم و اینجا کلاسی بود که برای من حکم ورک شاپ داشت و فقط کارم این شده بود که مقهور قدرت کارگردان شوم و برای همه با شگفتی توضیح بدهم: که در تمام شاتها دقت کنید که موجود زنده ای غیر از آدم را می بینید: ماهی و قناری و طوطی و الاغ و گنجشک و مرغ و خروس و ... و این جزئی از میزانسن است.
اما به همکاران فیلمنامه نویسم توصیه می کنم که به طراحی شخصیتها دقت کنند و تفاوت بین تیپ و شخصیت را در این سریال پر از پرسناژ ببینید.
تمام شخصیتها آفریده شده اند و به تمامی این آفرینش اتفاق افتاده است. حتی در خانواده پرتعداد ساکن باغ می توانی لایه های وراثت را ببینی. امیر را ببینی که بسیاری از رفتارهایش را از عمویش به ارث برده است.
شخصیتها زنده و پویا هستند و غیر قابل تصور و ما به ازای خارجی. رفتارشان قابل پیش بینی نیست اما پس از عمل هم دور از شخصیت و پیشینه اش نیست.
گفتگوها که در ابتدا شعاری به نظر می آید پس از نقب به شخصیتها کاملن هماهنگ با طراحی شخصیت است.
نکته استثنایی این است که شخصیتها با پیشرفت زمان فیزیکی به مرور رشد می کنند. یعنی حیات دارند به خلاف تعریف متداول ما از شخصیت این شخصیتها هرچه پیش می رویم رشد می کنند. دقت کنید عوض نمی شوند بلکه رشد می کنند و رشدی که برآمده از پیشینه و افکار و رفتار شخصیت است نه اینکه به آن توسط نویسنده بسته شده باشد.
می گویند هر هنرمندی در تمام عمرش شاید بتواند تنها یک شاهکار خلق کند. همان طور که مارکز بعد از رمان "صدسال تنهایی" دیگر نتوانست به آن قدرت اثری را خلق کند.
ما پیش از وضعیت سفید، هزاردستان ،پاییز صحرا، دائی جان ناپلئون، سلطان و شبان، سربه داران،.... امام علی و مختارنامه را به شکل سریالهای موفق کلاسیک داشتیم.
تجربیاتی هم این اواخر مانند حلقه سبز به شکل سورئالیسم تجربه کرده ایم که با اقبال ضعیف مخاطب و گیجی مخاطب به پایان رسیده است.
در این سریالهای خوب آنچه مهم بود فیلمنامه قوی بود که سایه سنگینش بر تمام فیلم احساس می شد و کمتر سایر عوامل سینما عرصه ای برای خودنمایی و نشان دادن چیره دستی شان داشتند.
در "وضعیت سفید" نوعی رئالیسم را مخاطب تجربه می کند که هرچند جادوئی است اما ادبی نیست بلکه دیدنی است و باورپذیری اش را دچار خدشه نمی کند. شاید بشود گفت: رئالیسم جادوئی ایرانی.
" وضعیت سفید" به ما  سازمانی را نشان می دهد که دارای هارمونی است. به جرأت می گویم که نمی توانید هیچ بخشی از عوامل را بر دیگر بخشها اولویت دهید. هیچ صدای ناموزونی در فیلم نمی شنویم. هیچ تصویر بی منطق یا حرکت بی موردی نیست هیچ دیوار نوشته و دیالوگی نیست که سرسری بیان شود. کارگردان درست مثل رهبر ارکستر همه تمرکزش بر رهبری این گروه است تا این آهنگ نوشته شده توسط آهنگ ساز به موسیقی بی بدیل و شاهکاری در اجرا توسط تک تک نوازندگان تبدیل شود.
وضعیت سفید در هر قسمت که پخش می شد تنها یک قسمت نبود بلکه فیلم سینمایی مجزایی بود که هرشب پخش می شد. حالا من منتظرم که دوران پس از "وضعیت سفید" را ببینم.
کنجکاوم بدانم با ابزار سینما در حیطه فیلم سازی دیگر چه می توان کرد که در وضعیت سفید انجام نشده باشد؟!
 بی اغراق می گویم که فردا شب نفس راحتی می کشم که این سریال تمام می شود!!

رضایت به آنچه که هست و قناعت به  وضع موجود، هنر را می کُشد و ریشه ی آن را می خشکاند. کسی که از وضعش راضی است هنرمند نمی شود. نارضایتی، یعنی بیشتر و بهتر خواستن، سنگ اول ساختمان هنر است.

(کتاب استاد و درس،ادبیات؛ هنر و نقد، علی صفایی حائری "عین- صاد")

پروانه ها عمرشان تنها یک روز است!

در همان یک روز به دنیا می آیند

                                   عاشق می شوند...

و

می میرند!

بهره یک روز عمرشان از سالها عمر آدمی بیشتر است!

شادزی

باید برای آینه فکری کرد

گفتم که جای آینه اینجا نیست

دیوار را

باید دوباره سیم کشی کرد

باید فضای طاقچه ی پشت پرده را

                                          پر کرد

باید دمِ تمامی درها را دید

باید هوای پنجره را داشت

زیرا بدون رابطه

با این هوا

یک لحظه هم نمی شود اینجا

                                       نفس کشید!

زنده یاید قیصر امین پور